Home » Collo├»daal Zilver

Natuurlijk Antibioticum Colloïdaal Zilver

Natuurlijk Antibioticum. Colloïdaal Zilver werd rond 1900 al toegepast, maar werd overruled door farmaceutische Antibiotica. Bepaalde virussen, bacteriën, parasieten en schimmels zijn inmiddels echter immuun, resistent geworden voor de reguliere antibiotica. Ook treden negatieve bijverschijnselen op, zoals Allergie voor Antibiotica. Hierdoor komt Colloïdaal zilver weer meer in de aandacht. Zilver: een veilige, efficiënte werking; wellicht zelfs beter en tegen meer ziektes dan gewone antibioca.

 

De Amerikaanse arts Paul Farber herontdekte het colloïdaal zilver en bedacht een eenvoudige manier om het te maken: de elektrolyse. Bovendien bleek uit zijn onderzoek, dat colloïdaal zilver niet alleen werkzaam is tegen bacteriën, maar ook tegen virussen, gisten, schimmels en amoeben.
Ook de Candida albicans moet het er tegen afleggen wanneer het samen met de Pulser wordt gebruikt. Vooral het opschonen van het spijsverteringskanaal is de taak van het colloïdaal zilver in deze behandeling. Wilt u meer weten over deze kuur klik >>> hier

 

Het is al heel lang bekend dat zilver dodelijk is voor (eencellige) ziekteverwekkers, het gericht toepassen ervan stamt echter uit begin 1800. Er werd toen veel onderzoek gedaan en het aantal kwalen waartegen zilver met succes werd ingezet bereikte snel ruim 600. In Amerika werd het al voor 1938 erkend als geneesmiddel, deze status heeft het nu echter verloren en wordt het nu gezien als een krachtig voedingssupplement ter ondersteuning van de bestrijding van vooral schimmelinfecties. Door de herontdekking van Paul Farber komt colloïdaal zilver steeds meer in de belangstelling. Met de moderne manier van produceren (elektrolyse) is de kwaliteit duidelijk verbeterd en is het zilverwater bovendien betaalbaar geworden.
 
Door een zwakke elektrische stroom door 2 staven puur zilver en gedestilleerd water te leiden worden uiterst kleine zilverdeeltjes door het water opgenomen. Zo`n zilverdeeltje wordt colloïd genoemd en is het kleinst mogelijke deel van een stof met de karakteristieke eigenschappen van deze stof. Zilver colloïden hebben een grootte tussen de 0,0001 en 0,01 micron en zijn daardoor in staat bijv. een virus binnen te dringen. De elektrische lading van de deeltjes houdt ze zwevend in het water (Braunsche effect).
Als colloïdaal zilver in glas wordt bewaard blijft de elektrische lading minstens een jaar bestaan, in plastic verpakt slaat het zilver al gauw neer en heeft het water zijn werking verloren. Let daarom bij het kopen van colloïdaal zilver erop dat deze in glas verpakt en helder, zonder neerslag, is. Bewaar colloïdaal zilver niet in de koelkast, maar bij kamertemperatuur op een donkere plaats niet in de buurt van stralingsbronnen (magnetron, halogeenlampen o.i.d) Schudden voor gebruik en niet met metaal in aanraking brengen.

 

Werking: er wordt over de hele wereld veel over colloïdaal zilver geschreven en nog steeds veel onderzoek verricht. Hier wordt duidelijk dat colloïdaal zilver een krachtige brede werking heeft en succesvol kan ondersteunen bij de behandeling van meer dan 600 virale en bacteriële infecties. Het enzym wat alle enkelcellige bacteriën, schimmels en virussen gebruiken voor hun zuurstofstofwisseling, raakt verstoord na contact met het colloïdaal zilver. Dit werd uitvoerig getest door de UCLA Medical Labs. Pleoformen en mutaties blijken eveneens kwetsbaar, ook meercellige wormen laten het meestal afweten.
Colloïdaal zilver werkt zonder menselijke enzymen te schaden, bovendien blijkt het ook nog een stimulans te zijn voor het afweersysteem. 
 
Het kan worden gegorgeld, als oog- en oordruppels, vaginaal en anaal worden gebruikt. Het kan geïnhaleerd worden (neus en longen), direct toegepast worden bij snij- en schaafwonden en op open wonden. En voor behandeling van wratten, eczeem, als gezichtsspoeling bij acné en andere aangezichtsirritaties. Colloïdaal zilver kan ook worden gebruikt om water te zuiveren en als stoelgangbevorderend middel -in water vermengd- worden ingenomen.Tevens kan Collodiaal zilver voor de behandeling van planten met bacteriën en schimmels gebruikt worden(op bladeren of in grondwater). Verder kan het ook voor de behandeling van dieren gebruikt worden, zowel inwendig als uitwendig voor infecties, parasieten, schurft en verschillende andere aandoeningen.

 

Bijwerkingen: Zilver is een anorganisch metaal wat niet door een cel geabsorbeerd kan worden, er zijn geen bijwerkingen bekend tijdens gebruik ervan in combinatie met andere geneesmiddelen. Wel is het mogelijk dat de effectiviteit en werking van colloïdaal zilver vermindert bij inname van chemische substanties. Het is zinvol om colloïdaal zilver en Vitamine C op verschillende tijdstippen in te nemen. Na inname blijft het colloïdaal zilver ongeveer drie à vier dagen in de bloedbaan en verlaat het lichaam langs de natuurlijke weg. De deeltjes zijn te klein om opgeslagen te worden (kleiner dan een virus).
 
We krijgen zilver en andere mineralen in ons lichaam via het voedsel dat we eten. Zilver komt normaal gesproken rechtstreeks uit organische bodem, die rijk is aan levende organismen. Deze organismen breken bestanddelen in de bodem af en zorgen dat mineralen beschikbaar zijn in vormen die assimileerbaar zijn voor planten. Op deze wijze komt zilver op een natuurlijke manier in ons lichaam via de mineralen die aanwezig zijn in biologische geteelde planten. Als we echter groenten eten die, zoals de meeste planten tegenwoordig, met behulp van kunstmest geteeld worden, zonder levende organismen in de bodem, krijgen we niet deze hoeveelheid vitaminen en mineralen binnen. Hierdoor kunnen tekorten en deficiënties ontstaan.
 
Het lichaam kan bij inwendig gebruik sterk reageren op colloïdaal zilver. Bij het doden van virussen, bacteriën of schimmels kunnen gifstoffen vrijkomen die naast de gedode ziekteverwekkers door het lichaam afgevoerd moeten worden. De nieren en lever hebben het dan hard te verduren en men kan zich zelfs moe, loom of grieperig voelen. Dit wordt de "Herxheimer reactie" genoemd, deze reactie is niet schadelijk maar is een teken van herstel. Veel drinken tijdens een behandeling geeft het lichaam de mogelijkheid de afvalstoffen snel af te voeren. 
 
Farber: de Amerikaanse arts en wetenschappelijk onderzoeker Paul Farber leed aan de ziekte van Lyme die hem bijna fataal werd. De behandeling met reguliere antibiotica leverde hem bovendien een Candida schimmel infectie op, bij het zoeken naar een effectieve behandeling voor beide infecties kwam hij op het spoor van colloïdaal zilver. Door zich hiermee te behandelen heeft hij zich van de ziekte van Lyme en Candida kunnen genezen. In zijn boek "The Micro Silver Bullet" concludeert hij dat colloïdaal zilver de oplossing is voor de behandeling van een absurd aantal ziekten. Volgens hem krijgt de gezondheidszorg hier een middel waar al heel lang naar gezocht wordt. Met name voor oudere mensen waarvan de weerstand afneemt kan colloïdaal zilver een uitkomst zijn. Dr. Farber heeft de effectiviteit bewezen in de bestrijding van de ziekte van Lyme. Het colloïdaal zilver vernietigt de Spirochetes Borrelia Burgdorferi die verantwoordelijk is voor de ziekte van Lyme, zelfs de muterende en pleoforme.